Bondgenoten: meer zelf doen
De strategie zegt expliciet dat de Verenigde Staten hun bondgenoten aansporen om meer verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen veiligheid. Dat betekent dat Amerikaanse troepen zich vooral zullen richten op de verdediging van het eigen grondgebied en de Indo-Pacifische regio. Bondgenoten en partners worden verwacht die verantwoordelijkheid over te nemen met noodzakelijke, maar beperktere Amerikaanse steun. Deze aanpak wijkt af van de traditionele afhankelijkheid van Amerikaanse defensiefinanciering door andere landen.
Over China adviseert het document om “respectvolle relaties” te onderhouden en het noemt geen specifieke rol voor Taiwan (waar eerdere strategieën dat wel deden). De Russische dreiging wordt omschreven als “persistent maar beheersbaar”, wat wijst op een strategische verplaatsing ten opzichte van vorige beleidsstukken onder de administratie van Joe Biden, waar Rusland nog als een “ernstige bedreiging” werd bestempeld.
Europa en Azië: wie draagt de verdediging?
In Europa en Azië legt het nieuwe document de verantwoordelijkheid voor de conventionele verdediging van Europa bij de sterke NAVO-bondgenoten. Die landen worden in het document beschreven als “veel machtiger” en zouden daarom de hoofdverantwoordelijkheid moeten dragen. Die verandering in strategie kreeg kritiek, omdat eerdere Amerikaanse administraties sterk betrokken waren bij de defensiefinanciering van deze regio’s.
Voor het Koreaanse schiereiland geldt een vergelijkbare redenering. Het Pentagon vindt dat Zuid-Korea in staat is om de primaire verantwoordelijkheid te dragen voor de afschrikking van Noord-Korea, opnieuw met mindere maar noodzakelijke Amerikaanse hulp. Dit past in de bredere strategie om de zelfredzaamheid van bondgenoten te vergroten.
Binnenlandse veiligheid en de Amerika’s
Binnenlandse veiligheid krijgt in deze strategie ook prioriteit. Het Pentagon benadrukt de noodzaak om grenzen te sluiten en “onregelmatig aanwezige buitenlanders uit te zetten”. Dat wijkt af van een eerdere stelling van Biden, waarin China en Rusland werden gezien als gevaarlijkere uitdagingen voor de binnenlandse veiligheid dan terreur.
Ten aanzien van de Amerika’s, en nauwgezet de Monroe-doctrine volgend, streeft het Pentagon naar het herstellen van de militaire dominantie van de Verenigde Staten binnen het continent. Die herziening heeft al geleid tot militaire operaties in regio’s als Caracas, Venezuela, om Amerikaanse belangen krachtiger te verdedigen.
Kritiek en niet-genoemde dreigingen
Belangrijke internationale dreigingen zoals klimaatverandering worden in het nieuwe document niet genoemd, ondanks de nadruk op dialoog en samenwerking met buurlanden, vooral Canada. Tegelijk beklemtoont het Pentagon dat de Verenigde Staten bereid zijn “gerichte en beslissende maatregelen” te nemen als partners niet bijdragen aan gemeenschappelijke belangen.
Zoals Mark Carney, de “premier ministre canadien”, vermeldde, sprak hij van een “breuk” met de wereldorde als reactie op de nieuwe Amerikaanse aanpak. Die discussie kreeg extra brandstof door president Trumps opmerkingen op het Wereld Economisch Forum in Davos.
Hoewel de strategische koerswijzigingen van de Verenigde Staten zonder twijfel gevolgen zullen hebben voor de wereldwijde veiligheid, valt de houdbaarheid van deze nieuwe aanpak pas echt te beoordelen bij uitvoering. In de tussentijd roept dit strategiedocument verandering op, maar ook onzekerheid over hoe de Amerikaanse defensie zich opnieuw zal vormen.
