De breuk door Afrika: een langzaam proces
Onderzoekers stellen vast dat Afrika in een langdurig geologisch proces zit dat het continent van noord naar zuid doorkruist, vergelijkbaar met “de rits van een jas.” Die voortdurende scheuring, gepaard gaande met hevige vulkanische en seismische activiteit, is vooral zichtbaar in de Oost-Afrikaanse breukzone. Deze indrukwekkende tectonische fissuur strekt zich uit over 6.437,36 km, van Jordanië tot Mozambique, en is gemiddeld 48,28 tot 64,37 km breed.
Het proces van seafloor spreading (de uitbreiding van de oceaanbodem) begon al tientallen miljoenen jaren geleden tussen Afrika en Arabië en laat zien hoe de aardkorst langzaam uit elkaar wordt getrokken. Magnetische gegevens, oorspronkelijk verzameld in 1968 en 1969 met luchtinstrumenten, zijn met moderne technieken opnieuw geïnterpreteerd, wat nieuwe inzichten oplevert in de beweging van de rift.
Wat dit betekent voor landen en geologie
Op termijn zou Afrika kunnen opsplitsen in twee afzonderlijke landmassa’s. De westelijke landmassa zal onder andere landen omvatten zoals:
- Egypte
- Algerije
- Nigeria
- Ghana
- Namibië
De oostelijke landmassa zal Somalië, Kenia, Tanzania, Mozambique en een groot deel van Ethiopië bevatten. De Afar-regio, waar de Rode Zee de Golf van Aden ontmoet, is een belangrijk knooppunt waar drie riftsystemen samenkomen: de Main Ethiopian Rift, de Red Sea Rift en de Gulf of Aden Rift.
Deze geologische verandering is gebaseerd op de principes van plaattektoniek en gezien over lange periodes zou Afrika binnen 5 tot 10 miljoen jaar volledig kunnen splitsen. Volgens Dr. Emma Watts, geochemicus aan de Swansea University, “zal dit proces enkele miljoenen jaren duren voordat het voltooid is.”
Waarom magnetische gegevens waardevol zijn
De “1968 Afar Survey” leverde belangrijke magnetische gegevens die oude omkeringen van het aardmagnetisch veld tonen, vergelijkbaar met jaarringen of streepjescodes. Deze gegevens vormen sterk bewijs voor blijvende rifting en tectonische bewegingen die kunnen leiden tot de vorming van nieuwe oceaanbodems. Met de herinterpretatie van deze gegevens hopen wetenschappers nog meer te weten te komen over de vroege stadia van continentale breuk.
Professor Peter Styles, geoloog aan Keele University, benadrukt de waarde van die bevindingen: “Deze bevindingen geven een uniek perspectief op hoe onze planeet voortdurend verandert en zich recht onder onze voeten verplaatst.”
Een toekomst in beweging
Hoewel deze geologische veranderingen op menselijke tijdschaal nauwelijks merkbaar zijn, tonen ze het dynamische karakter van de aarde. De grond onder onze voeten blijft bewegen en herinnert ons eraan dat zelfs grote continenten niet immuun zijn voor transformatie. Het voortdurende onderzoek naar deze verschijnselen biedt een venster op de geologische geschiedenis van de aarde en nodigt uit om het erfgoed van de planeet beter te leren kennen.
